به نیزهدار بگو نیزه را تکان ندهد
به کودکی که به خواب خوش است جان ندهد

رباب بندِ طناب و خدا کند امشب
به این بُریده نفس بچه را نشان ندهد

گرچه خود را کشانده ام پیشت
بارها روی خاک افتادم

پهلویت را که اینچنین دیدم
زنده شد داغ کوچه در یادم

عمه جان در بدنم درد شدیدی دارم
درد از ضربهء دستان پلیدی دارم

هر که آمد طرفم بر رخ زردم میزد
حال عمه به رخم زخم جدیدی دارم.

آرام دل ستاره هفت آسمان من
آتش مزن به هر قدم خود به جان من

آهسته تر برو که تماشا کنم تورا
دامن مکش ز دست من ای مهربان من

دیگر تمام شد غم گودال لعنتی
پس لرزه های نیزه ی دجال لعنتی

دیگر نمانده پیرهنی بر تن کسی
پس خاتمه دهید ، به جنجال لعنتی

قدم قدم زحرم میشوی جدا برگرد
بدون خواهر خود میروی کجا برگرد

به پای تو همه گیسوی من سفید شده
نزن به سینه من دست رد اخا برگرد

بگذار ناله از جگر خود برآورم
جانم بگیر تا شبِ غم را سرآورم

وقتی برای گریه ندارم،نگاه کن
باید که کودکانِ تو را دربرآورم

زیبا هلال یک شبه، ای سایه سرم
بالا نشسته ای مرا می کنی نگاه

عالم همه پناه به نام تو می برند
حالا ببین که خواهر تو گشته بی پناه

سجادی و از سجده کن ها برتری تو
از هرکه مشتاق عبادت سرتری تو

اسلام بی حجت نمی ماند که تشنه است
از هرچه عباس است آب آور تری تو

زمین کربلا تب دارد آیا، یا تو تب داری؟
دل زینب فدایت پا برون از خیمه نگذاری

بخوان در نیمهشبهایم «الهی لا تؤدّبنی»
بگو صد بار دیگر «ربِّ خلِّصنا من النارِ»

خوب است غزل ها همه با نامِ تو باشد
در وصفِ نگاهی که پر از دامِ تو باشد

امروز اگر آمده ام تا که بمانم
یعنی دلِ من خواسته که رامِ تو باشد

این دل همه جا سر زده، سامان نگرفته
گندم بده تا مرغِ سرِ بامِ تو باشد

رمیده ایم بیا و شکار کن ما را
به نوکری خودت اختیار کن ما را

به پای آبله دار پیادگان حرم
بیا به کشتی عشقت سوار کن ما را

امروز آقا شور و حالت بی بدیل است
انگار هنگام نزول جبرئیل است
سرشار از انّا الیه الرّاجعونی
آیات استرجاع تو بانگ رحیل است

یعنی بدان زینب که این پایان خط است
چون وعده ی من با خدا بین دو شطّ است

منتت هست همیشه به سر نوکرها
هست سوی حرم تو نظر نوکرها

آرزوی دل ما این شده ، بین حرمت ...
سالی یک بار بیفتد گذر نوکرها

شکر خدا که کارگر روضه ام هنوز
ارباب ، از غلام خودش کار میکشد

اما هزار حیف ، برای زیارتش
کارم به التماس و به اصرار میکشد

در روضه اش همیشه خراب آمدم ولی
کار دل خراب ، به تعمیر میکشد

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
آیا شود که روزی ما کربلا کنند

ما را که بین روضه به آتش کشیده اند
فردای حشر وارد دوزخ چرا کنند ؟

آقا چه میشود به غلامت کرم کنی
با گوشه ی نگاه دلش را حرم کنی

از بس که با گنه دلتان را شکسته ام
لایق نیم نگه به دل مضطرم کنی

هر آنکه گریه برای تو کرد آقا شد
کسی که رنگ شما را گرفت زیبا شد

به روسیاه، همیشه تو آبرو دادی
همینکه رود به دریا رسید دریا شد

نامت مقدس است و نشد تا نخوانمت
کوچک ترین "دلاور" بابا نخوانمت

آنقدر رحمت از پر قنداقه ات رسید
اصلا نشد که حضرت آقا نخوانمت

بیاورید بساط عزا به نام حسین
به گوش ِ گریه رسیده صدای گام حسین

دم ِ حسینیه نوکر دوباره دستش را
به روی سینه گذارد به احترام حسین

آه پدر جان جگرم سوخته
خاطره های سفرم سوخته

تار اگر دیدمت امشب ببخش
گوشه ای از پلک ترم سوخته

با این نفس زدن بدنم درد می کند
با هر تپش تمام تنم درد می کند

پروانه ام که بال به زنجیر بسته ام
تا انتهای سوختنم درد می کند

لخته خون دهنت در سخنت حل میشد
داشت در خاک بیابان بدنت حل میشد
هلهله های عدو سخت به هم ریخت مرا
حیف شد داشت معمای تنت حل میشد

یک وقت از ما نوحه و دم را نگیری
سینه زنی و شور و ماتم را نگیری

خیلی میان روضه هایت سود کردیم
یک موقع از ما روضه و غم را نگیری